Blog Inge: ‘Geen gezellige kinderstemmen meer bij opa of oma’

Verzorgende Inge van Westenbrugge kan haar werk niet loslaten: ze denkt aan haar pg-bewoners en hun naasten, die elkaar door het bezoekverbod voorlopig niet kunnen zien.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan

Het is zondagochtend en hoewel ik vandaag vrij ben, dwalen mijn gedachten steeds af naar mijn werk. Hoe ongebruikelijk stil het is in huis, geen gezellig gebabbel bij een kopje koffie en geen vrolijke kinderstemmen op bezoek bij opa of oma. De kaartjes stromen binnen voor onze bewoners, een lief gebaar dat iedereen goed doet en een glimlach tevoorschijn tovert.

Denken aan dierbaren

Ik denk aan de bewoners, wachtend op bezoek dat niet komt. Begrijpen ze het? Mijn collega’s doen meer dan hun best om dit gemis op te vangen en die gedachte geeft wat troost. Maar mijn bewoners zijn niet de enigen die in mijn gedachten zijn, ik denk vooral ook aan hun dierbaren.

Verdriet

Aan de echtgenoot, die iedere dag op bezoek komt bij zijn vrouw. De gezelligheid die hij meebrengt voor iedereen. Hoe hij aan komt lopen door de gang, hinkend met zijn been, omdat hij eigenlijk een heupoperatie moet ondergaan. Maar geen haar op zijn hoofd die daaraan denkt, want dan kan hij voorlopig niet op bezoek komen bij zijn vrouw. Iedere middag een praatje, terwijl zijn kopje koffie al voor hem klaarstaat. Klagen doet hij nooit, hoewel zijn verdriet soms van zijn gezicht te lezen is.

Rhijja Jansen -hoofdredacteur van TVV voor verzorgenden- is erg verdrietig omdat ze haar opa (98) niet meer kan bezoeken in het zorgcentrum. Lees hier haar blog >>

Ik denk aan de zoon; iedere middag is hij bij zijn moeder. Zittend naast haar bed helpt hij haar met de maaltijd, terwijl hij haar hand voorzichtig in de zijne houdt. Ik denk aan de dochter, die soms vechtend tegen de tranen bij haar moeder is. Tranen omdat haar moeder de grip op het leven langzaam kwijtraakt, en omdat ze stukje bij beetje haar moeder verliest, terwijl ze er nog is. Aan de kleinkinderen die mooie tekeningen meebrengen voor oma en druk kwebbelend zorgen voor leven in de brouwerij, stralende ogen van plezier. Ik denk aan de echtgenoot, die dagelijks zijn vrouw bezoekt en zo’n vertrouwde rust uitstraalt dat het kalmeert en geruststelt. Ik denk aan alle partners, die het normaal gesproken al zo moeilijk vinden dat ze na tientallen jaren samen gescheiden zijn van hun dierbare, door verhuizing naar het verpleeghuis. En die nu, met deze ingrijpende beslissing, hun geliefde tijdelijk helemaal moeten loslaten. Hartverscheurend voor mijn bewoners, maar ook voor alle dierbaren om hen heen.

Verzorgende Inge van Westenbrugge is de nieuwe columnist van Tijdschrift voor Verzorgenden. Tijd voor een kennismaking: ‘Door goed naar iemand te kijken, kun je heel makkelijk voor een mooi moment zorgen.’ Lees meer >>

Mijn lieve collega Shanna besluit ook iets voor hen te doen en gaat aan de slag. Met alle bewoners maakt ze een persoonlijk kaartje voor alle dierbaren. Een eenvoudig gebaar, een hart onder de riem. Een knuffel op papier, omdat het nu niet anders kan. Hopelijk geeft het wat troost, tovert het ook een glimlach bij hen tevoorschijn. Laten we allemaal ons best doen, in deze moeilijke tijd doen wat er van ons gevraagd wordt. Zodat zij, die elkaar nu noodgedwongen moeten loslaten, elkaar binnenkort weer heel stevig kunnen vasthouden.

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws voor verzorgenden met de gratis nieuwsbrief van TVV voor verzorgenden. Abonneer hier >>