Collega’s waar je op kunt bouwen: ze zijn goud waard in de zorg. Maar het ene teamlid is het andere niet. Terwijl jij het vuur uit je sloffen loopt voor alle cliënten, staat die nieuwe collega erbij en kijkt ernaar. Waarom is die ene nieuweling super proactief, maar lijkt een ander steeds aansturing nodig te hebben? En hoe kun je stimuleren dat die collega wel uit zichzelf iets oppakt?